-28. Sayı (Haziran 2008)

Rodez’den sessiz çığlıklar

Çeçen Mültecilerin Bitmeyen Çilesi
Fatma Çetinkaya
Oznu Dadaev, annesi ve kardeşi. Fransa’ daki Çeçen mülteciler. Mülteci, adı üzerinde. Zulüm göreceği korkusu ile başka topraklara sığınan.. Kendi vatanından ayrılan ve başka bir yerde yaşamaya mecbur bırakılan. Bir insan neden başka bir yere / ülkeye sığınır?
Birileri kendi çıkarları uğruna daha fazla toprak, daha fazla güç, daha fazla silah, daha fazla para, daha fazla dünyaya hakim, ... hep daha fazla, daha fazla, daha fazla... Sonu neresi? Daha fazlayı isteyen insanlar; bu kadar ölüm, bu kadar kan, bu kadar sürgün, bu kadar felç edilmiş yaşamlar, yetmiyor mu size?
Acımasız bir yer bu evren. Tanımsız. Hani ağzımızdan çıkan hiçbir ses kaybolmazmış ya, uzay boşluğunda dolaşır dururmuş. Bazen merak ediyorum. Onca ses çığlık olup sadece bu kadar az kişinin kulağına mı fısıldar ki, ‘daha fazla’lar uğruna kıyımlar devam eder.
Kafadağı İnternet Portalı’nda bir haber okuduk Mayıs ayında. Fransa’da, Rodez’de polisin baskın düzenlediği bir operasyon ile 20 yaşındaki bir Çeçen mülteci tutuklanıp hapse atılıyor. Polonya’ya gönderilmesine karar veriliyor ve Polonya mültecilik statüsü için bu kişinin başvurduğunu ve bu başvurunun reddedildiğini belirtiyor. Annesi ve küçük kız kardeşi ile Rodez’de bekliyor. Savaş yüzünden vatanını terk etmek zorunda kalan, muhtemelen ölmemek için Fransa’ya sığınan, orada operasyonla hapisaneye atılan ve 510.072 milyon km2 büyüklüğündeki yaşadığımız evrenin hiçbir noktasına sığdırılmayan / sığdıramadıklarımız...
Rodez’deki küçük Çeçen kız sürekli ağlama nöbetleri geçiriyormuş... Yaşamda bir çocuğun payına bu kadar mı acı düşer?! Bütün çocukların düşleri benzer midir? Oyuncaklarla oynamak, dondurma yemek, salıncakta sallanmak. Hani Dünya kamuoyunun zihnine kazılan bir resim vardı. Somali’de ölmekte olan küçük bir çocuk ve çocuğun ölmesini bekleyen başındaki akbaba... Ya da Vietnam’da elleri arkadan bağlanıp esir alınan genç kızın gözlerindeki ifade, sadece o karelerde o kadar netti ki.. Ve yıllar sonra yine bir kare, Rodez’deki küçük Çeçen kızımızın gözyaşları ve umutları... Hayatta 510.072 milyon km2 içinde kendine barınabileceği yer bulmak. Ve bütün çocukların dilinden birkaç dize, farklı dillerde aynı sözlerle...
Biz saç örgülerinden kilim dokumadık
Altın dişlerini söktükten sonra
Biz değiliz katledilen kadınlara tüküren
Niye şekerimizi alıp bomba veriyorsunuz yerine
silaadige@ msn.com
 
 

YORUMLAYIN

Sayın okurumuz, yorum yapabilmek için üye olmanız gerekmektedir. Üye girişi yapmak için tıklayınız.

600 karakter kaldı

Henüz yorum eklenmemiş

GAZETE

ARAMA EKLENTİSİ

Banner

KÖŞE YAZILARI