“Hurrice, yaklaşık olarak MÖ 3. binyılın ikinci yarısından MÖ. 2. binyılın sonuna kadar, Eski Yakın Doğu’nun geniş bir coğrafyasında, Dicle Nehri’nin doğusunda er alan Aşağı Zap Vadisi’nden (Kuzeydoğu Irak) Güneydoğu Anadolu’ya, neredeyse Mezopotamya ve Suriye’nin kuzeyini tamamen kapsayan bir bölgede konuşulan bir dildir.Hurrice ile akraba olan tek dil, MÖ.1. binyılda (geç 9. yüzyıldan geç 7. yüzyıla kadar) Urartu İmparatorluğu’nun merkezinde, Yukarı Zap Vadisi’nin dağlık kesimlerinde ve Van Gölü civarında konuşulduğu bilinen Urartucadır.Bu nedenle Hurro-Urartu dilini konuşanların anayurdu, bereketli hilalin en kuzeydoğusunda kalan yerler ile daha ilerideki dağlık bölgeler olarak belirlenmelidir.”
“Şimdiye kadar ele geçen en önemli Hurrice kaynak olan Mitanni Mektubu” MÖ. 1355’te yazılmış ve Mitanni İmparatorluğu kralı Tuşratta (Tusratta) tarafından, Firavun III. Amenhotep’e gönderilmiştir. Neredeyse 500 satırı bulan bu uzun diplomatik belge büyük olasılıkla, babası Tuşratta tarafından III. Amenhotep’le evlenmek üzere Mısır’a gönderilen Hurri prensesi Tatu-hepa ile birlikte gönderilmişti. Tablet, büyük olasılıkla Mintanni başkenti Waşşukani’den gelen tek Hurrice metindir.”
Kaynakça: Aktüel Arkeoloji Dergisi Sayı: 36 Kasım-Aralık 2013,Dr. Mauro GIORGIERI-University of Pavia,İtaly
