Image

Jiy Zafer Süren
-LAGARTA / ЛАГАРТА-
zafersuren@yahoo.co.uk
Tüm Yazıları

01 Ekim 2019, Salı

BEN; KADIN…

 

       Kapılar eski…

       Kapılar dar…

       Kapılar karanlık…

       Geçit vermez kapılar…

       Ev kapısı,

       El kapısı,

       Çile kapısı,

       Karanlık sokaklarda hortlak,

       Hırçın ve korkak kapılar…

       Tüm sokaklar çıkmaz,

       Bütün kapılar açılmaz,

       Koca Evren de parmaklıklar…

       Islık çalar; Kadın’ım…

       Sopa çeker; Kadın’ım…

       Üstümden geçer; Kadın’ım…

       Kurşun sıkar: Kadın’ım…

       Yüzüme kapanır yaşam; Kadın’ım…

       Unutulur çocukluğum, 

       Unutulur gençliğim,

       Olgunluğum unutulur,

       Unutulur sevdalarım,

       Yamarlar bir el kapısına ölürüm,

       Sökülsem ölürüm bir daha…

       El’im…

       Kız’ım…

       Bacı’yım…

       Karı’yım…

       Ana’yım…

       Avutulacaksam yar,

      Sevilirsem bahtiyarım…

      Canlı canlı çocuk yaşta taşlanan,

       Kör kuyularda boğulan Kadın’ım…

       Sevdayım delicesine,

       Gençliğin girdabında koşan yılkı aygırlarının,

       Geleceğe oğul verenim,

       Yıkılıp gider böylece korkuları.

       Anadolu da Kibele

      Olympos da Hera

       Ege’nin köpüren sularında Afrodit

       Tritonin gölünde Athena

       Kızılırmak da Nandu

       Kafdağı’nda Setenay’ım…

       Tuz’um…

       Ekmek’im…

       Su’yum…

       İnsan iki ben birim

       Yaşamının üçte ikisiyim

       Hepinizde birim

       Yaşam benim…

       Ben; Kadın!

              30.08.2019

Bu metni kaynak göstererek kullanabilirsiniz.