Amerikan siyasetinde kırmızı Cumhuriyetçilerin, mavi ise Demokratların rengidir. 2026 ara seçimlerinde “mavi dalga” yerini “mavi tsunami”ye bıraktı.

Indiana, Iowa, Teksas, Kansas ve Güney Carolina gibi “kalelerde” uğradıkları kayıplar, Cumhuriyetçilerin aldığı yenilginin ağırlığını göstermeye yeter sanırım.

Seçmen İran savaşını, tavan yapan enerji fiyatları ile hayat pahalılığını, gümrük tarifelerini ve Siyonizmi mahkûm etti.
Bununla birlikte, tabloyu doğru okumak gerekiyor. On milyonlarca seçmen, Demokratlara “kerhen” oy verdi. Amerika’da emekçiler, sınıfsal sorunlarına sınıfsal çözümler arıyor.
Filmi geriye sararsak, analizimize şu soruyla başlayabiliriz: “Emekçiler 2024 yılında MAGA (Amerika’yı Yeniden Büyük Yapmak) safsatasına neden oy vermişlerdi?” Yanıt çok basit. Son 16 yılın 12’sinde Demokrat yönetimler iktidardaydı. Aşırı enflasyon ve sonu gelmeyen denizaşırı askeri maceralar bu döneme damgasını vurmuştu. Yükü de emekçiler çekmişti. Yığınların gözünde Demokratlar, Wall Street ile iç içelerdi.
Trump’a gelince… Tutamayacağı sözler verdi. Kapitalist sistemin doğası gereği, sözlerini yerine getiremedi. Ulus-devlet, piyasa ekonomisi ve üretim araçlarının mülkiyeti Trump’ın popülizminin boyunu aşan güçlerdi.
Demokratların düzen partisi olduklarını hatırlattıktan sonra, Bernie Sanders üzerinde biraz durmak istiyorum.
On yıl önce Bernie Sanders “milyarder sınıfına karşı politik devrim başlatmak” belgisiyle bir genç kuşağı peşine takmıştı. Ama parti içi adaylık yarışında Hillary Clinton’a teslim oldu.
Eğer Sanders emekçilerin bağımsız adayı olarak seçime girmiş olsaydı, Trump ve Hillary’ye karşı bir şansı olabilirdi. Yine kaybedebilirdi, ama çok önemli bir şey yapmış olurdu; sosyalist bir kitle partisinin temellerini atardı.
Bunu yapsaydı, tarihin yönü değişirdi. Son 10 yılın yönelimi dikkate alındığında sosyalist parti giderek yığınsal hale gelir, ciddi bir iktidar seçeneği olabilirdi.
Bu sürece reformist yalpalamalar eşlik ederdi elbette. Ama yönelimin kendisi işçi sınıfı için çok önemli bir ileri adım olurdu hiç kuşkusuz. Sınıf tarafından, sınıf için atılmış bir adım.

Ne var ki tarihsel fırsat kaçtı. Sanders 2020 yılında ikinci şansını da kullanamadı. O günden beri de düzen karşısındaki teslimiyetçi tutumu sürüyor. 2008 bunalımının tetiklediği sınıfsal öfke ise yönünü şaşırdı ve Trump’ın sağ popülizminin değirmenine su taşıdı.
Oysa rüzgâr şimdi tersten esiyor. “Sosyalizm” sözcüğü artık yığınları ürkütmüyor. Örnek mi? Sosyalizmin kitle desteği %43’e yükseldi. Bu 116 milyon insan demek. 18-34 yaş aralığındakilerin %57’si, yani yaklaşık 33 milyon genç insan sosyalizmi kapitalizme tercih etti.
Bu tabloda özellikle Amerika Demokratik Sosyalistleri (İngilizce kısaltılmış haliyle DSA) örgütü göze çarpıyor: DSA ara seçimlerde 7 yeni sandalye kazanarak toplam sandalye sayısını 9’a çıkardı. Sosyalistler senatör seçilen Müslüman Abdul el-Sayed ile de dayanışma halindeler.
2026 ara seçimlerinde katılım rekoru kırıldı. Buna rağmen yaklaşık 127 milyon kişinin farklı sebeplerle sandığa gitmediği biliniyor.
Bir de şu demografiye dikkat edin: 170 milyon ücretli, 56 milyon emekli ve 20 milyon öğrenci. Onlar dünün, bugünün ve yarının emekçileri. Bu insanların “benim” diyebilecekleri bir siyasal partileri, yani sosyalist bir parti yok. Sosyalist bir partinin kurulacağı güne kadar bu insanlar, değişim umuduyla iki düzen partisinden birine oy vermeye devam edecekler.
Bugüne ve yarına bir de buradan bakın derim.







