Horoz, Köpek, Kedi ve Eşek yanlarına bir de heybe alarak, birlikte geziye çıkmışlar. Giderken yolda bir kurt kafası bulmuşlar ve onu da heybelerine koyup Eşeğin sırtına bağlayarak yollarına devam etmişler.
Uzakta bir ateş görüp oraya yaklaştıklarında, üç tane Kurdun bir kulübede paste (bir Çerkes yemeği) pişirip oturduklarını görmüşler.
Onların geldiğini gören Kurtlar pek sevinmişler:
– Şansımız varmış, bunları da paste’ye katık eder yeriz, demişler.
Ötekiler ise çok korkmuşlar ama “kaçarsak durumumuz daha kötü olur, bari yanlarına gidelim” diyerek Eşek önlerinde olduğu halde onlara yaklaşmışlar.
– Sayın ev sahipleri, bizler de elimizde bulunduğu kadarıyla öğle yemeğinize katkıda bulunmak istiyoruz, diyen Eşek heybelerindeki Kurt kafasını ortaya atıvermiş.
Kurt kafasını gören Kurtların ödleri kopmuş.
– Eyvahlar olsun! Yoksa bunlar Kurt eti ile mi besleniyorlar, diyerek korkuyla titremişler.
Önce Kurtların en genci “su getirme” bahanesiyle dışarı çıkıp evden uzaklaşmış.
– Yahu bu ne kadar gecikti, diyen yaşlıcası da ona bakma bahanesiyle peşinden gitmiş.
– “Çocuğu bir işe gönderirsen peşi sıra senin de gitmen gerekir” diye ne kadar doğru söylemişler, neden bu kadar geciktiler acaba? diyen en yaşlı Kurt da onlara bakma bahanesiyle sıvışmış.
Kurtlar böylece evden kaçtıktan sonra Horoz, Köpek, Kedi ve Eşek hep birlikte sofraya oturup, Kurtların pişirdiği Paste ile getirdikleri Kurt kafasını bir güzel yemişler.
Gece olunca, Horoz ocağın içindeki ızgaranın üzerine tünemiş. Kedi ocağın küllerinin içine kıvrılıp yatmış, Köpek kapının önüne, Eşek ise ocağın yanındaki odunluğa uzanmışlar.
Aradan bir süre geçtikten sonra, korkarak evden kaçmış olan Kurtlar, geride kalanların ne yaptığını merak ederek içlerinden birini ortalığı kolaçan etmek üzere eve yollamışlar.
Kedinin gözleri ocağın külleri arasında kor gibi parlıyormuş. Kurdun ona doğru yönelmesiyle Kedinin tırmalaması bir olmuş. Fırlayıp odunluğa doğru koşan Kurda bu kez de Eşek bir tekme sallamış. Dışarı fırladığında ise Köpeğin hışmına uğramış. Can havli ile kaçarken Horoz peşinden “Ku-Ku-Reku” diye haykırıyormuş.
Kafası gözü parçalanmış bir halde arkadaşlarının yanına dönmüş.
– Haberler nasıl, hala evdeler mi, yoksa gitmişler mi? diye soran arkadaşlarına şöyle demiş:
– Eve girdiğimde ocakta bir şeylerin parladığını gördüm, yaklaştığımda beni tırmaladı. Fırlayıp odunluğa kaçtığımda birisi kafama bir odun yerleştirip beni köşeye attı. Tam evden dışarı kaçacağım sırada da bir şey beni ısırdı. Bir diğeri ise “yakalayın, ben de döveceğim” diye peşimden bağırıp duruyordu.
Arkadaşlarının bu anlattıklarından büsbütün ürken Kurtlar “en iyisi biz bunlardan uzak duralım” diyerek korkuyla oradan uzaklaşmışlar.
SENİYE BERZEG-Çocuklar için Çerkes Masalları Kitabından
