Umar Gaysultanov
Çeviri: Ali Bolat
Kafkas orduları başkomutanı Potemkin Çeçenistan’ın içinden geçen Terek ırmağı boyunca yerleştirilen orduyu denetlemeye gelmişti.
– O Şeyh Mansur denilen kurt çobanı hakkında yeni bir şey öğrenebildiniz mi? Peterburgs’takilerden daha çok istiyordu Potemkin, Şeyh Mansur’un kim olduğunu öğrenmeyi. “Bu adam, o yabani Çeçenlerden olamaz” diye düşündü. Mansur altı yüz kişiden meydana gelen birliğini her türlü saldırıdan korumayı biliyordu. “Nasıl başarıyordu? Bu askeri bilgi ve beceriyi kimden öğrenmişti. Hayır, gizli bir sırrı olmalı bu adamın!”
– Çavuş Devletşin, onun Alda köyünden okuma yazması olmayan bir Çeçen olduğunu söylüyor. Kuran’da yazılı olanları da istediği gibi değiştirdiğini ve din devleti kurmak için Kafkasya’daki, aralarında düşmanlık bulunan kabilelere çağrı yaptığını, birlik olmaya çağırdığını söylüyor efendim.
***
– İmdat! Yardım eden yok mu?
Hemen tüfeğini sırtından sıyırdı aldı. Atını mahmuzladı. Yoldaki virajı döner dönmez, siyah bir atın üstünde bir kız gördü. Siyah atın arkası sıra sağlı sollu iki kurt saldırıyordu. Atını durdurdu. Tüfeğini omuzlayıp kurtlardan birine nişan aldı. Tetiğe bastı. Buz gibi soğukta havayı yırtarak ormanda yankılanan bir patlama oldu. Kurşunu yiyen kurt, birkaç takla atarak yuvarlandı.
***
Çeçenskiy sert bir şekilde topuklarını birbirine vurarak bir adım öne çıktı.
– Çar hazretleri, benim bir subay olduğumu unutmayın. Gerektiğinde hem kendi onurumu, hem de vatanı korumasını iyi bilirim. Kimse bana hakaret edemez.
Salonda bulunanlar dona kaldı. Çar bu hiç beklemediği cevap karşısında şaşırdı.
– Bak sen. Üstelik de çok sinirli bir şeymişsin.
– Hayır Çar hazretleri. Bizim halkımız Çeçenler, hiçbir zaman hakarete tahammül etmezler.
– Kral, Çar olsa bile mi?
– Allah’tan başka hiç kimse. Çar olsa bile.
