İlkokul bir, bilemedin iki.
İlkokul önünde kurulan üç ayak ve üstüne konulan Jupitel ll.
Bir küçük kolu vardır, çekersin aşşağı. Hemen kolun altındaki tırnağı oynatınca yerinden, başlar cazırdamaya eski makina.
Sekiz, bilemedin on saniye cızırdar, çeker fotoğrafı.
O on saniyenin son iki saniyesinde omuza konan Uzunyaylalı babanın eli.
Şaşıran, kolun ağırlığıyla eğrilen çocuk bedeni.
On saniyenin sonrasında normale dönen baba oğul ilişkisi yeniden…
Adigelere özgü olan hani…
Hani son iki saniye gösterilen Jupitel II’ye, kimseye de gösterilmeyen bir daha.
Ama çocuğun aklı erdikten sonra anladığı ve hep emin olduğu…
Omuzda her daim duran baba eli.
Anlatması zor bilmeyene,
Bizim babalarımızda, dedelerimizde olduğu gibi hani…
Janberd Dinçer
