*Taraf devletler; kitle iletişim araçlarını azınlık grubu veya bir yerli ahaliye mensup çocukların dil gereksinimlerine özel önem göstermeleri konusunda teşvik ederler;
*Taraf devletler, çocuk eğitiminin aşağıdaki amaçlara yönelik olmasını kabul ederler; … Çocuğun anne-babasına, kültürel kimliğine, dil ve değerlerine, çocuğun yaşadığı veya geldiği menşe ülkenin ulusal değerlerine ve kendisininkinden farklı uygarlıklara saygının geliştirilmesi…
*Soya, dine ya da dile dayalı azınlıkların ya da yerli halkların var olduğu Devletlerde, böyle bir azınlığa mensup olan ya da yerli halktan olan çocuk, ait olduğu azınlık topluluğunun diğer üyeleri ile birlikte kendi kültüründen yararlanma, kendi dinine inanma ve uygulama ve kendi dilini kullanma hakkından yoksun bırakılamaz.
Evrensel değerler açık ve net bir şekilde çocukların anadilleri ile büyüyebilmesini teşvik etmektedir. Çocuk Hakları Sözleşmesi’nden alıntıladığımız söz konusu maddelere Türkiye’nin çekince koyduğunu ve bunun sürdürüldüğünü hatırlatırız.
Yeryüzündeki bütün diller ve kültürler insanlık tarihinin ortak değerleridir. Herhangi bir dilin yok olması, Ubıh dili örneğinde olduğu gibi, insanlığın kültürel mirasının bir kısmının da ölmesi, yok olması anlamına gelir.
Tarihsel, sosyal, ekonomik nedenlerle, ama en çok da ulus-devletlerin milliyetçi, asimilasyoncu devlet politikaları nedeniyle tarihte sayısız dil ve kültür yok oldu, günümüzde de yüzlerce dil ve kültür yok olma tehdidi ile karşı karşıya. Bizler kendi anadillerimize sahip çıkmak ve bu tehdidi bertaraf etmek durumundayız.
Anadillerin özgürce yaşaması ve gelişmesi; çocuklarımıza kendi dilimizde gülebildiğimiz, kendi dilimizde ağıt yaktığımız, şarkılar söylediğimiz, masallar okuduğumuz bir gelecek bırakabilmenin ön koşuludur.
