Bir Kabardeyin çok sevdiği bir atı ölmüş. Çok üzülen Kabardey, her zaman gittiği köy
kahvesinde konuyu devamlı ölen atına getirip ağlıyormuş.
Birkaç gün geçtiği halde bu durum devam etmiş. Arkadaşları, “Ağlama sıqoş, başka bir sürü atın var, sonuçta ölen bir at, bu kadar yıkılma” deseler de Kabardey ikna olmuyormuş.
Arkadaşlarından biri “Yaw, cami imamına söyleyelim, o bir çare bulur wolihi” demiş. İmama durumdan bahsetmişler, imam da Kabardeyi ziyaret edip nasihat etmeye kalkışmış.
-Bak sıqoş, dünya malı için bu kadar ağlayıp sızlarsan dinden, imandan olursun wolihi.
-Ahh hoca ahhh, benim atım ölmüş, sen hâlâ din ve imandan bahsediyorsun.
