Sahnede yaşamı paylaşanlar, tırnak içinde geçenleri her defasında aynı şekilde olmasa da söyleyenler, kılıktan kılığa girenler, oyunculuğu sahnede gösterenler, alkış ile karnı doyanlar…
Hep birlikte poz vermişler…
Kızlı-erkekli…
Tecrübeli-tecrübesiz…
Genci-yaşlısı…
…
Ankara… 59/1…
İstanbul… Şair’in Sokağı…
O evleri paylaşanlar, en azından bir defa sahne aldılar birlikte…
Tiyatro sahnesine taşındılar, en azından bir defa…
Sahneye bir defa çıkan biz, sonrasında her alkışımızda, her tahtaya vurduğumuzda gelen aksi bekledik…
Sahneyi en çok seven biz, at üstünde de mahareti gösterdik…
Her çıktığımızda, sahne tozu aynı tozdu, replikler yoktu…
Öğretemezdiniz en babayiğit oyuncuya…
Provasız, kostümsüz çıkarız her daim, perdesi olmayan o sahneye…
…
Anahtarı olmayan evlerin kapısı olmadığı gibi, sahibi de yoktur…
Perdesi olmayan sahnenin sahibi olmadığı gibi…
