Emeğin değeri
Zengin babanın aylak bir oğlu varmış, Çalışma konusunda hiçbir fikri olmayan bu genç; yer içer, güzel giysiler giyermiş, yani çok masraflıymış. Oğlunun çalışmaya meyletmesini isteyen baba, onu uzak köydeki bir Kabardeyin yanına yıllık bir altın karşılığı işçi olarak yollamış.
Çalıştığı çiftliğin sahibi, gencin ailesinin varlıklı olduğunu bildiğinden onu çalışmaya zorlamamış. Yedirmiş, giydirmiş. Bir yıl sonra gence bir altın verip evine yollamış. Eve dönen genç, kazandığı altına babasına vermiş. Babası hiç düşünmeden altını nehre atmış, genç ise babasının bu garip hareketi karşısında oralı bile olmamış.
Ertesi yıl oğlunu bir başka köye yine bir altın karşılığında çalışmaya yollamış. Bu sefer de yine aynı şey olmuş. Çalıştığı yerin sahibi onu iş yapmaya zorlamamış ve yıl sonunda bir altın verip evine göndermiş. 
Genç yine altını babasına vermiş, baba altını yine nehre atmış ve genç yine oralı bile olmamış.
Ertesi yıl baba bu kez oğlunu herhangi bir ücret anlaşması yapmaksızın çok daha uzak bir köye çalışmaya yollamış. Çiftlik sahibi ilk gün tüm işçileri bitkin düşünceye kadar çalıştırmış ve sadece iş bittikten sonra akşam yemek vermiş. Tembel genç o kadar çalışmış ki çok terlemiş ve takatsizlikten neredeyse yere yığılacak hale gelmiş ama çiftlik sahibi dinlenmesine izin vermemiş. Zamanla çalışmaya alışmış. Elbiselerinin yıpranmasına bile alışmış. Yıl sonunda iki altın kazanmış ve eve dönmüş.
İki altını babasına vermiş. İki altını alan baba, altınları nehre atmak için hamle yapacakken oğlu koşmuş ve kollarını tutumuş. Babasının şaşkın bakışları arasında şunu söylemiş:
-Parayı nehre atma, kazanmak için çok emek verdim.
(hobobo. ru)
Çeviri: Serap Canbek
