Usulca
rahvan yürü usul bas incitme dağı
kuşların son gidişidir
ki bir uçum sonrası uçurum
usul in usul yürü kanatma bir yarayı
sorular serperek gök yüzünden ovaya
yaz bitti ay üzüntüsü akşamlardayız
usulca aransın güneş alkol ve mavi bakışlar
incitmeden derken güvercin kanadını
ne soysuz bir yüz yıla tosladık
bir adım atsan sonrası yine uçurum
gök yüzüne iğne atsam yine sessizlik
her kuşun yuvasında ayrı bir hüzün
alnımıza çizilmiş miras ki sanma değişmez
kalbi içeride parçalayan o acı gülüş
donup kalmış usulca yanağımızda
onarmaya yetmiyor artık her bakış
adın yazıldı bir kere, usulca içine dön
şimdi babamdan on yaş büyüğüm
kırkında usulca çekip giderken
bir silüet kuru bir dal ve bir damla kurban kanı
babasından bıraktığı hüzünlü bir armonika sesinde
başınızı değil kalbinizi çevirin kayda geçerken acılar
uçurumlar bir şartla birleşir. aklında dursun
incitmeden yüründüğünde dağ…
