“Murat Taymaz öldü” diye ilk haber ulaştığında, derin bir sessizlik ve büyük bir boşluk kapladı içimi. Gözlerim sabitlendi ve hemen hafızamdan, birbirlerini ezercesine anı topakları ardı ardına gözlerimin önünde belirdi.
Murat Taymaz benden yaşça büyüktü. Paylaştığımız zamanlar çok da sayılmaz, son zamanlardaki yoğun iş yaşamında Türkiye’ye geldiğinde sayılı görüşmelerimiz oldu. Günlerimizi beraber geçirdiğimiz ve daha yakın olduğumuz arkadaşlarımdan kaybettiklerim oldu ama hiç birinin yokluğu Murat Taymaz kadar sarsmadı beni.
1980 li yıllarda tanıdım onu. Sonra İstanbul Kafkas Kültür Derneği’nde Kafkas Halk Dansları Ekibi’nin hocası oldu ve ben de onun öğrencisiydim. Dernekte disiplini, yaratıcı kareografileriyle bir ekol yarattı. Gençlik döneminin ateşini içinde taşıyan ekip arkadaşları olarak Murat Ağabey’in sıkı disiplinine zaman zaman isyan bayrağını çekerdik ama nedense her hafta ekip çalışmalarına da gelmek için gün sayardık. Murat Taymaz bizlerin ağabeyi, arkadaşı ve kardeşiydi. Onunla her şeyi konuşurduk. Çerkesliği, neşeyi, aşkı, sevgiyi, üzüntüyü… Etrafındaki insanlarla olan ilişkilerini gözlemlediğimizde bazen 7 yaşında, bazen 20 yaşında, bazen 70 yaşında olduğunu görürdünüz onun. O yaşı olmayan bir insandı. Etrafındaki insanlar onun ışığından, sevgisinden, neşesinden, insanlığından yararlanırdı. Neşesiyle yarattığı şen masasında olmak mutluluktu. Yarattığı auranın ışıklı şemsiyesi altında olmak için insanlar hemen etrafını sarar ve onun bitmek tükenmek bilmeyen enerjisini paylaşırlardı. Dernek ortamının dışında iş hayatında büyük başarılar kazandı. Yılın başarılı iş adamı seçildi. Nurhan Fidan’ın belirttiği gibi görülür olması için paraya ihtiyacı yoktu. O saçtığı ışıkla en kuytu köşede de hemen fark edilirdi.
Ölümünü duyan ve bir türlü buna inanamayan dostları büyük bir acıyla Düzce’deki cenazesinde bir araya geldiler. Genci, yaşlısı, sağcısı, solcusu cenazedeydi. Ölümünden 1,5 yıl sonra 10 Mayıs’ta sevdikleri İstanbul Kafkas Kültür Derneği’ni doldurdular. Öğrencileri, büyükleri, küçükleri hepsi oradaydı. Onu aradılar derneğin her köşesinde. O ise gerçekte kalbimizde yerini almıştı çoktan.
Sevgiyle, hasretle anıyorum Murat Ağabey’i…
Sayı : 2008 06
