Zifiri karanlıkta poyrazın alıp getirdiği mızıka melodilerini, ansızın kabayelin çalıp götürdüğü zamanlarda açardı iğde çiçekleri.
Ansızın belli belirsiz gelen mistik, limonsu, aromatik kokusu bir anda yok olur, arardı gözlerim etraftaki en yakın iğde ağacını.
Dikenli gölgesinde kahve kabuklu gövdesine dayanıp yakmak isterdim coğrafyanın tüm ağıtlarını…
İğde ağacı yıllar boyu, tüm dikenlerine inat, gümüş suyuna bulanmış narin yaprakları arasından fışkıran minik sarı, küçük bir çanı andıran çiçeklerini, bir coşkun ırmak misali saldığında bağrına; çağıran yollara inat koymazdı gölgesinden dışarıya seni…
Uzunyayla iklimine en uygunu ve suya en az ihtiyaç duyan ağaç türü olan iğde meyvesini tadanlar bilir, bir “nısaşe”de (gelin alma ritüeli) yediğiniz “thurumbey”den (un kurabiyesi) farksızdır tadı…
Yıllar önce Halbed Nane’nin bir iğde çekirdeği, bir parça iğde ağaç parçasını ve bir de yayınbalığının omurgasından bir küçük bölümü kesip birleştirdikten sonra bir basit firketeyle orlondan el örme, bordo renkli kazağıma omzumdan sabitlediğini hatırlıyorum. Uzun zaman omzumda bir maskot gibi taşımıştım gururla.
Nedenini ne ben sordum ne o söyledi…
Sonraları çok gördüm kırmızı duvağının ucuna asılmıştı aynı objeler, gözyaşları içinde bir Uzunyayla gelinine…
Çok sonraları ben de sürekli şanssız kazalar yapan amca oğlumun arabasına astım aynısını.
Nedenini ne o sordu ne ben söyledim…
İğdeler en kara iklimlerde açar, en umutsuz çorak toprakların bağrına keskin bir hançer gibi saplanıp, dalında sallanırken tombul tarlakuşları, fısıldar göremediğin bereketi, umudu, hakikati sana…
Umudunu kestiğin toprağa bir iğde fidanı dikersen anlayacaksın ne demek istediğimi…
