Çerkes “olan” politiktir. Yani dilim, kültürüm, kimliğim, hafızam politiktir.
Ama yetmez; Çerkes “olmamın kendisi” politiktir. Üstelik en iddiasız, en apolitik halimle.
Nasıl olmayayım? Tarihim onca pekiştirici ile doluyken… Onca pozitif ve negatif anlam yüklenmişken…
Hafızam bu kadar yüklü ya da silinmişken… Hafızasızlık da bir tür politik olma hali değil mi? İnkârı çağrıştırmaz mı?
Sahi, ben neler yaşadım?
Şark Meselesi; parçasıyım… Büyük Oyun; Karadeniz sahnedir.
Sürgün; yaşıyorum.
Balkanlar, Anadolu, Suriye; yaşam alanım.
İleri adımlarım, kayıplarım, travmalarım.
Geldiğim, Tanzimat Osmanlı’sı… Birinci Meşrutiyet… İstibdat; tümü, tarihimin birer parçası.
1908 Meşrutiyeti; kurucu “moment”im benim.
Birinci Savaş; benim de kavgam.
Mondros Mütarekesi; imzacılar arasında Rauf Bey de var.
İşgal; silahlıyım ve sahnedeyim.
Milli Mücadele; hem “kahraman” hem “hain”im.
Birinci Meclis… 1921 Anayasası; özne değil ama nesneyim.
29 Ekim arifesi; yok oluşumun ilk işaretleri.
Ulus-devlet; artık yokum.
1924 Anayasası; yok oluşumun tescili.
Tek parti dönemi; susup, uykuya yatıyorum.
Çok partili sistem; umutluyum, “acaba” diyorum.
Soğuk Savaş; anti-komünist histeri tepeme çıkıyor.
1960-1980… Turgut Özal ve ANAP’lı yıllar… Kaotik 90’lar… 2002 seçimleri…
Çerkes “olmak” politiktir. En iddiasız, en apolitik haliyle bile.
Hatırladıklarım, hatırlamadıklarım, hatırlattıklarımla.
Başka türlüsü mümkün mü?
Anlattığım sadece Türkiye’dir.
Yazı bitti. Oysa sırada daha Suriye, Ürdün ve İsrail vardı. Kim bilir, belki başka sefere…
