Çok eski zamanlarda biri kulede diğeri ise dağlarda yaşayan iki fare varmış, eskiden arkadaşlarmış ama uzunca bir süre birbirlerini ziyaret etmemişler.
Dağdaki fare büyük bolluk içinde yaşıyormuş. Kulede yaşayan arkadaşını misafir etmek için haber yollayıp davet etmiş. Kuleden gelen fare çok iyi ağırlanmış ve bol bol beslenmiş.
Bir süre sonra kulede yaşayan fare dağda yaşayan arkadaşını davet etmiş. Kuledeki fare, arkadaşını bahçede karşılamış. Tam o sırada bir kedi görünmüş. Misafir fare meraklanıp sormuş.
-Gözleri pırıl pırıl parlayan bu şey de ne?
-Bu benim kayınvalidem. Ona selam verip sarılmalısın.
Kediye sarılmak için koşan fareyi kedi yutmuş. Diğer fare ise hemen dağlara doğru koşmuş ve arkadaşının yaşadığı bölgeye yerleşmiş. Bir eli yağda bir eli balda yaşamaya başlamış.
Misafir fareyi yutan kedi çok aç kaldığı bir gün dağlara çıkıp avlanmaya karar vermiş. Fareyi görünce üzerine atlayıp onu da yutmuş.
Aynen atasözünde olduğu gibi: “Başkasına kazdığın kuyuya kendin düşersin.”
