Şiir: Rüzgargülü

0
231

“Kurşuna dizildi ilkin 

Ne kadar sözcük varsa 

Yaşamın kutsallığına ilişkin…Sözün bittiği yerde öldürüldü ilk insan…” 

 … 

Oyun parklarına gömün 

Çocukların bombayanığı cesetlerini 

Şimdi yaşayan bütün kuşlar 

gagalarıyla masal taşısınlar 

ağlaşıp duran ölü çocuklar ülkesi Çeçenya’ya 

Rüzgarın acılı ninileriyle savrulsun şimdi boş salıncaklar 

Bütün neşeli şarkılar sonsuza dek sussun 

 … 

Dön kalbim dön, rüzgar gülü 

 … 

Bahçenizdeki çiçeklerin yanına gömün 

Çocukların bombayanığı cesetlerini 

Ağaçlar süt kokulu yapraklarıyla örtsün üzerlerini 

Kepenklerini mühürleyin tüm oyuncakçı dükkanlarının 

Artık oyuncakları tutamaz onların minicik elleri 

 … 

Dön kalbim dön, rüzgar gülü 

 … 

Bulutlara gömün 

Çocukların bombayanığı cesetlerini 

Yeryüzünün bütün yağmurlarını ağlaya dursun 

yıkık kentlerin yüzündeki mermi izleri 

En çok çocuk korkarya karanlıktan 

En karanlık gecede bile eksilmesin yıldızların ışıltısı 

Ayın şavkı bir anne şefkatiyle okşasın mezar taşlarını 

 … 

Dön kalbim dön, rüzgar gülü 

 … 

Ey insanlar! 

Sonsuza dek sussun artık kutsal mabetlerinizin sözcüleri 

Yaşamın anlamını çalanlar mı konuşsun… 

 … 

Kim ki susadıysa kana 

Kim kutsadıysa ölümün adını… “onun adı kalleş olsun!” 

 … 

Dön kalbim dön, rüzgar gülü 

 … 

Kalbime gömün 

Çocukların gülyanığı cesetlerini 

Karla ovun kalbimi 

Yaşları büyümese de sonsuza dek 

Sonsuza dek bir şair kalbinde büyüyebilir taze güneş çiçekleri 

 … 

Dön kalbim dön, rüzgar gülü 

  

Ey tanrılar! 

Geri verin bana çocuklarımın pamuk şekeri gülücüklerini 

Çünkü 

Hiç bir cennetiniz çocukları benim kadar sevemez ki! 

  

  1. Kadir Polat     

29-06-2007 

 

Sayı : 2007 07