Fıkra bu ya, cennet ve cehennemin halklar için bölümleri varmış.
Bir Kabardeye sevap-günah dengesinin günahtan yana bozulması nedeniyle “Cehennemliksiniz ama ne de olsa siz de Adıgesiniz Hatkoylar da Adıge. Kabardey cehennemi mi yoksa Hatkoy cehennemi mi olsun, siz seçin” demişler.
Kabardey “Wolihi alemsin sıqoş, farkını bilmeden nasıl seçeyim ki?” demiş.
Melek açıklamış. “Kabardey cehenneminde herkesin günde 25, Hatkoy cehenneminde ise günde 5 kez Qafe oynama izni var” demiş.
Bizim Kabardey, “Yeyyyyy, sıqoş ne diyorsun sen? Bu şartlarda haliyle Kabardey
cehennemini seçmek gerekir ama Kabardeyler iyi Qafe oynar, ben sivrilmek ve hayran olunmak için en iyisi Hatkoy cehennemini seçeyim” demiş.
Atılmış Hatkoy cehennemine. Qafe oynamak için sabırsızlanıyormuş. Qafe sırası gelmiş ve oyuna çıkmış. Müthiş beğenileceğini düşünüyormuş ama kimse oralı olmamış. Günlük 5 Qafe hakkı bitmiş ama durum değişmemiş. İstediği sükseyi yapamayınca boynu
bükülmüş Kabardeyin. Günler geçmiş ama umduğu hayranlık düzeyini yakalayamamış.
Meleklerden ricacı olmuş birkaç hafta sonra. “Ben ettim, siz etmeyin, wolihi pişmanım” demiş. Ricası kabul edilmiş.
Kabardey cehennemine geçmiş. Ama ortalık suskun.
Birine yanaşmış “Yaw sıqoş, Qafe saat kaçta başlayacak?” diye sormuş.
Diğeri iç çekerek cevaplamış: “Ne diyorsun sıqoş sen? 9 yıldır buradayım daha bir
kez bile Qafe oynayamadım. Hajım yi Qafe ile mi yoksa Kayseriji istasyonumi
guşeri ile mi oynasak diye başlayan wunafe hala bitmedi.”
