Oubykh Mektupları Ocak 2017

Belki rüyaydı…
Çok bilemiyorum…
Üç merdiven çıktı karşıma…
Okların her biri, bir merdiveni gösteriyordu, yolu bulabilmem için oklar gözüm oldu…
Üç ayrı ok, üç ayrı merdiven…
Dördüncü gözü ararken, önce gördüklerim kayboldu aniden…
Yayından çıkan okların yüreğime saplandığını hissettim bir anda…
Damla kanamadı, yüreğim üç ok üç göz ile birleşti…
Görür, görmez…
Daha fazla beklemeden yol aldım, merdivenlerden birini seçtim…
Ne ayak izi vardı, ne de daha önce geçildiğine dair bir başka iz…
İlerledikçe girdiğim merdiven daralıyordu, diğerleri ise genişliyordu sanki…
Geri dönmedim…
Yüreğime giren üç ok, üç göz hatrına geri dönmedim…
Basamaklar bittiğinde, diğer iki merdivenin aslında hiç var olmadığını gördüm…
Yüzüncü basamaktan sonra bir başka basamak çıkmadı karşıma…
Yüreğime saplanan üç ok üç göz, kalmadı yerinde…
Yürekten çıkarken kanattı, çok değil üç damla gözyaşı aktı…
Her şeye yeterince sevinmeli, her yere yeterince üzülmeli…
Rüya bitti…
Sanırım…
Sanırım yine rüyaydı…
Fısıldayarak bana anlatan kim…