Yetmişli yıllarda Uzunyayla’da çok sevilen genç bir Abaza imam vardı, Adigece de bilirdi. Sesi çok güzel olduğu gibi çok da iyi bir hatip idi. Vaaz verirken de çok akıcı bir Adigece kullanır, insanları son derece etkilerdi. Tüm Adige köylerinde yaşlısıyla genciyle, kadınıyla kızıyla herkes tarafından çok sevilir ve saygı gösterilirdi.
Abaza imam çok da sosyal bir insandı. Gençliğin, bekarlığın, biraz da imam olmanın verdiği popülariteyle düğünlerin ve zexeslerin de en renkli kişilerinden biriydi. Hangi köyde bir düğün olsa mutlaka davet edilir veya davetsiz de olsa çat kapı düğünlere katılırdı. Amma, ne varki onu düğünlerde gören imam diyemezdi, aynı diğer yaşıtları gibi hareket eder; qafe, wug, şeşen dahil her türlü Çerkes oyununu büyük bir coşkuyla oynardı, gerektiği zaman alkol almakta hiçbir sakınca görmezdi. Bir tarihte köyümüzde bir düğün vardı, cuma günü de Şewoyşij (damat düğünü) yapılmış, sıra gençlerin şawoyi (damat sorma) amacıyla topladıkları içkilerin içilip, sağdıçın hazırlattığı (nış) yemeklerin yenmesine gelmişti.Tam köyün gençleri yemeğe oturduğunda bizim hoca selamünaleyküm diye odaya girivermiş. Hoş-beşten sonra hocayı da sofraya oturtmuşlar. Yemekler yenip içkiler içilip sohbetler edilirken, bizim imam saatine bakmış ve “Madem cuma gününe denk geldim bari köyünüzün cemaatine de bir faydam olsun, cuma namazını kıldırayım” diye kalkıp camiye gitmiş.Camiye gider gitmez minareye çıkıp o yanık sesiyle güzel bir sela getirmiş. Selayı duyup, “Aman Allahım Abaza hoca buradaymış” diyen birçok kişi camiye akın etmiş.
Bizimki güzelce cuma namazını kıldırmış ve mimbere çıkıp vaaza başlamış. Alkolün verdiği coşku ve duygusallıkla, vaaz arasında ayetlerde okuyor ve “Wollehi de wo’billehi de hepimiz cehennemliğiz” diye ağlıyormuş. İmamın ağladığını gören tüm cemaat, hey mübarek hoca diye, hüngür, hüngür ağlamışlar.Namaz bitmiş, bizimki Şawo evine geri dönmüş ve ilk sözü, “Doldurun yahu sek bir rakı, wolihi ağlamaktan içim geçti” olmuş.
Fadıl Sungur
