Çerkesler, bebekler için “kuşhe” adını verdikleri ahşap beşikler yaparlardı. Beşiğin sallanması için ön ve arka alt kısmına kavisli ayaklar eklenirdi. Taban kısmına saman ya da koyun yünüyle doldurulmuş bir şilte konurdu. Bebek bu yatağa sıkıca kundaklandıktan sonra yatırılırdı. Bunun amacı beşikten düşmemesini ve kuru kalmasını sağlamaktı.
Beşikler hayvan tırnakları gibi sembolik nesnelerle süslenirdi. Yastığın altına ise bir demir parçası veya küçük bir kama konurdu. İnsanlar bu özgün nazarlıkların bebekleri kötü ruhlara ve kazalara karşı koruduğuna inanırdı.
Eski zamanlarda yeni doğan bebeğin beşiğini anne-baba değil akrabalar hazırlardı. Bazı araştırmacılara göre, ilk bebeğin beşiğini her zaman annenin ailesi hazırlardı. Bazı araştırmacılar ise bu durumun bebeğin cinsiyetine bağlı olduğunu; erkek bebeğin beşiğinin annenin ailesi tarafından, kız bebeğin beşiğinin ise babanın ailesi tarafından hazırlandığını belirtiyor.
Bebek ilk kez yatırılacağı zaman beşiğe önce beyaz bir yumurta konurdu. Bu, “beyazlamış saçı” temsil ediyordu ve bebeğin uzun ömürlü olmasını sağlayacağına inanılıyordu. Bir başka gelenek ise bir kedi koymaktı, bu da kedi gibi tatlı ve uzun uyusun anlamını taşıyordu.
Bebekler 2 haftalık olmadan önce beşiğe konulmazdı. Beşiğe ilk yatırılma törenine sadece kadınlar katılırdı: Anne, kadın akraba ve komşular… Bebeği beşiğe babanın ailesinden yaşlı bir kadın yatırırdı.
Geleneksel olarak beşikler alıç ağacından yapılırdı. Bu ağacın çalı gövdesi, kadim zamanlardan beri Adigeler için kutsal sayılırdı. Biliminsanı Sarabi Mafedzev, alıç ağacının bir işlemle kızıl kahve bir renk aldığını ve bu rengin Güneş, Ateş ve Şible inancında önemli bir rolü olduğunu belirtiyor. Çerkesler kızıl kahve beşiğin ışıkla ilgisi olduğuna ve içinde yatan bebeğin sağlıklı, güçlü, uzun ömürlü ve iyi yürekli olacağına inanırdı.
(www.ar.culture.ru)
Çeviri: Serap Canbek
