Çay demledim…
İçine benim deyişimle kaçak çay koymuş mu, çok merak ediyorum.
İlk yudum alana kadar öğrenmem çok zor, koydun mu diye sormak istemiyorum…
Mumla ısıtan demliği tam aramıza koydu, gözümü demlikten alamıyorum…
İlk yudumu aldım, rahatladım, içinde kaçak çay varmış…
En azından rahatladım, gönül rahatlığı ile içebilirim…
…
Konuşmaya başladık…
Duvar ve ben…
Ben ve duvar…
Elimde kaçak çay, kaçak elektrik arıyorum…
Hangi kabloya dokunacağım, hangisine dokunmayacağım bilmiyorum…
Kırmızı, sarı, mavi kablolar iç içe…
Hangisini makasla kesebilirim, bombayı patlatmadan hareket etmek istiyorum.
Çay yüzünden mi yoksa kablo kaygısından mı boncuk boncuk terliyorum…
Elim terden ıslak, çaya eğiliyorum, elimle tutarken zorlanıyorum, cam bardak terli elimden kayıyor, alnımdan bardağın içine iri bir damla düşüyor…
Bırakıyorum çayı yerine…
Terim beni rahatsız ediyor…
Duvar anlatıyor, duvar hep aynı yerde, bir yere gittiği yok, bir yerden geldiği yok…
Durduğu yerden anlatıyor, ben orada değilim, durmayacağım yerimde, o duvar gibi…
Duvar anlatıyor, elinde bir fenerle, batmayan günde anlattıkları bu kadar, güneşi gösteriyorum, görmüyor duvar…
Duvar altı ay karanlıkta, duvar altı ay aydınlıkta…
Duvara sesleniyorum, istersen boyayayım diyorum, renk gelsin diyorum…
Ben boyandım diyor, üstü toz kaplanmış rengini, desenini gösteriyor bana…
Bir yere gidemeyecek bile olsa, renk vereyim diyorum, onu da kabul etmiyor…
Yıkılsa, yerinde bir daha olmayacak bir duvar…
Duvarda zaman var, duvarda adım var, duvarda dün var, bugün var ama yarın yok…
Duvar yarınının olmadığını bilmiyor, bilmeyecek…
Bitişik bir bina yapılınca, bir başka duvar karşısında olacak…
Kaçak duvar olacak duvara karşı…
…
Çok değil istediğim, gün batarken başka bir şey düşünmeden, tekrar o güneşin batışı olmayacakmış gibi ya da gün doğarken o güneşin yeniden doğuşu olmayacakmış gibi, o anın keyfini sessizce çıkarmak…
…
Duran duvara karşı…
